Page Nav

HIDE

Grid

GRID_STYLE

Classic Header

{fbt_classic_header}

Header Ad

//

Breaking News:

/Επικαιρότητα

Ο Φιλιππότης του βιβλίου

Ο Στρατής Φιλιππότης εν μέσω –τι άλλο;– βιβλίων Από τις παραδοσιακές μορφές που εκλείπουν Ως εργαζόμενος στο βιβλιοπωλ...

Ο Στρατής Φιλιππότης

Ο Στρατής Φιλιππότης εν μέσω –τι άλλο;– βιβλίων

Από τις παραδοσιακές μορφές που εκλείπουν

Ως εργαζόμενος στο βιβλιοπωλείο της «Εστίας» και αργότερα, όταν απέκτησε δικό του βιβλιοπωλείο κι εκδοτικό οίκο, πρόσφερε πάντα με καλή διάθεση, στους νέους κυρίως, τα βιβλία που ήθελαν ή που τους συνιστούσε ο ίδιος με έκπτωση. Είναι ο Στρατής Φιλιππότης (της γενιάς του μεγάλου μαρμαρογλύπτη), που έφυγε από τη ζωή στα 85 του και ετάφη στην ιδιαίτερη πατρίδα του, την Τήνο, που την υπεραγαπούσε και την υπερασπιζόταν. Από τις παραδοσιακές μορφές του καλού βιβλίου, που εκλείπουν.
Φιλική μεν, τυπική όμως η γνωριμία μου με τον Φιλιππότη. Περισσότερο τον είχαν ζήσει ο ημέτερος Πέτρος Μανταίος, ο οποίος τον μνημόνευσε στο χρονογράφημά του την περασμένη Τετάρτη, και ο συγκάτοικος στα καλλιτεχνικά της «Ελευθεροτυπίας» Γιώργος Βιδάλης, που του είχε αφιερώσει εκτενές κείμενο, συνοδευόμενο από μικρή συνέντευξη, στη μακαρίτισσα εφημερίδα, 2 Φεβρουαρίου 2013. Από εκείνο το κείμενο του Βιδάλη, με την άδειά του, ό,τι χωρέσει στην παρούσα σελίδα:
Τ’ αξέχαστα
Δεκαεξάχρονος έφηβος το ’49, ο Στρατής έπιασε δουλειά στο Βιβλιοπωλείο της «Εστίας» (Σταδίου 38), χάρη στη βοήθεια του εκδότη Γιάννη Κολλάρου, συγγενή και νονού του. Εκεί, δουλεύοντας σκληρά αυτομορφώθηκε, μυήθηκε στην παιδευτική μαγεία του βιβλίου και ανελίχθηκε σιγά σιγά σε υπεύθυνο πωλήσεων. Παρέμεινε ώς το ’78, ανοίγοντας δικό του βιβλιοεκδοτικό χώρο, αρχικά στην Ακαδημίας και από το ’80 στη Σόλωνος 69.
«Δεν θα ξεχάσω τον Βενέζη, τον Μυριβήλη και άλλους που έρχονταν στην “Εστία” και πριν ανέβουν στο πατάρι να δουν τον Σαραντόπουλο [διάδοχο του Κολλάρου], στέκονταν κοντά στον πάγκο και τα λέγαμε. Μας φέρονταν ευγενικά, φιλικά, χωρίς έπαρση. Αυτό μας γέμιζε χαρά… Ο Ξενόπουλος, που του πήγαινα στο σπίτι τις διορθώσεις, ήταν ένας σεμνότατος άνθρωπος. Εμφανιζόταν με μια τριμμένη καρώ ρόμπα, σε κάτι δωμάτια με ξύλινα πατώματα που βούλιαζαν…
Ο Καραγάτσης ήταν ωραίος άντρας, με σπινθηροβόλο βλέμμα. Τα τολμηρά του βιβλία δεν σόκαραν, όλα είχαν τη θέση τους στο κείμενο, όχι σαν κάτι καινούργιους, που γράφουν για να κάνουν εντύπωση… Ο Βάρναλης ερχόταν στο βιβλιοπωλείο, συζητούσε με όλους, τσακωνόταν, φλερτάριζε με τις ωραίες υπαλλήλους» [Από το άρθρο του «Γνώρισα τη μεγάλη εποχή των εκδόσεων» στο λογοτεχνικό περιοδικό «Δέντρο»].
O γράφων έχει μια οφειλή μνημονεύοντας εκείνη την εποχή. Παιδί του δημοτικού, αρχές του ’60, κάθε Χριστούγεννα και Πρωτοχρονιά που έλεγε τα Κάλαντα σε γνωστά και άγνωστα σπίτια, μάζευε όλες τις δραχμές και πήγαινε να τις… καταθέσει στο Βιβλιοπωλείο της «Εστίας» στη Σταδίου, συνοδευόμενο από τη μάνα ή τη θεία του. Χάζευε αχόρταγα στους πάγκους τις χάρτινες περιπέτειες που του υπόσχονταν τα αραδιασμένα βιβλία. Και με τη γενναία έκπτωση που του έκανε ο άγνωστος συμπατριώτης του Φιλιππότης έπαιρνε όσα βιβλία μπορούσε (ενίοτε του έδινε και ένα-δυο βιβλία δωρεάν) και έφευγε ευτυχισμένος.
Ο επιμένων ελληνικά, Φιλιππότης, αφού μόνον Ελληνες συγγραφείς έβγαζε –από Παπανούτσο, Παναγιωτόπουλο, Πατατζή, έως Καργάκο, Βαμβουνάκη κ.ά. («Δεν εκδίδω μεταφράσεις. Θέλω νταραβέρι με αυτόν που γράφει δικά του πράγματα και σου λέει: “θέλω αυτό το χαρτί και αυτό το εξώφυλλο”).
Χαμένοι…
O επιμένων τηνιακά, αφού έχει εκδώσει περίπου 60 βιβλία για το αγαπημένο του γενέθλιο νησί, με έμφαση στον κορυφαίο μαρμαρογλύπτη Γιαννούλη Χαλεπά, που καταγόταν –όπως κι ο ίδιος– από το χωριό της πλούσιας μαρμαρογλυπτικής παράδοσης, τον Πύργο της Τήνου. Ο βραβευμένος με επαίνους και τιμητικά διπλώματα από την Ακαδημία Αθηνών, τον Δήμο Αθηναίων, λογοτεχνικά ιδρύματα και τηνιακά σωματεία.
Ο Στρατής Φιλιππότης έχει πάψει προ πολλού να διατηρεί το βιβλιοπωλείο στη Σόλωνος. Αιτία, το ενοίκιο και η ανελέητη οικονομική κρίση που μαστίζει και το βιβλίο. Στο ιδιόκτητο μικρό υπόγειο, στην Ακαδημίας 7, όπου στεγάζονται οι δυο γιοι του, Γιώργος και Αντρέας, με τις εκδόσεις «Ερίννη», μετέφερε την πολύτιμη πραμάτεια των βιβλίων του. Τέσσερα χρόνια ήταν εκεί. Τα τελευταία δύο, λόγω προβλημάτων υγείας, παρέμεινε σπίτι του, όπου η μόνη ασχολία του ήταν η προετοιμασία, επιμέλεια και έκδοση των δύο ετήσιων ημερολογίων-βιβλίων: το Αθηναϊκό και το Αιγαιοπελαγίτικο. Στις βουλευτικές εκλογές του 2000 ήταν υποψήφιος με το ΚΚΕ στην Α' Αθηνών και στις δημοτικές του 2006 με το ψηφοδέλτιο του Σπύρου Χαλβατζή.
Και, κλείνοντας, η απάντησή του στο σχετικό ερώτημα: «Εκείνοι που μας έφεραν στην κατάσταση αυτή, τώρα προσπαθούν να μας σώσουν. Ε, αυτό είναι μια απάτη. Είμαστε χαμένοι από χέρι»…
πηγή: 

Δεν υπάρχουν σχόλια