Page Nav

HIDE

Grid

GRID_STYLE

Classic Header

{fbt_classic_header}

Header Ad

//

Πρόσφατες Ειδήσεις

/latest

Νατάσα Δεληγιάννη: Δύο σκέψεις για το Σίμο...

Διαβάστε επίσης
Η εικόνα ίσως περιέχει: 1 άτομο, υπαίθριες δραστηριότητες

ΔΥΟ ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΣΙΜΟ....

Πέρασαν δυο χρόνια για να μπορέσω να μιλήσω για το Σίμο.
Πάντα όταν σκεφτόμουν να γράψω κάτι για εκείνον, ένας κόμπος μου ανέβαινε στο λαιμό. Η αλήθεια είναι ότι βίωσα πολλές απώλειες την τελευταία τριετία στην οικογένεια μου και εκείνο που συνειδητοποίησα είναι ότι ο Σίμος είχε ένα μοναδικό τρόπο να είναι τόσο οικείος ώστε το χαμό του το βίωσα σαν να έφευγε ένας ακόμη δικός μου άνθρωπος. Όμως είχα και έχω τόσα πολλά να πω για εκείνον που δεν θέλω άλλο να μένουν μόνο στη δική μου σκέψη.
Βρεθήκαμε μαζί σε εύκολα και σε δύσκολα και εκείνο που έχω να πω για εκείνον είναι ότι τον χαρακτήριζε η αξιοπρέπεια, ο σεβασμός προς τον άλλον και η ανάληψη μιας γενικότερης ευθύνης για όλα.
Ακόμα και για αυτά που δεν του αναλογούσαν.
Σπάνιο χάρισμα αυτό στις μέρες μας.
Όμως μαζί του ξέραμε όλοι ότι ακόμα και τα λάθη μας θα τα αντιμετώπιζε με πραότητα και υπομονή, δεν θα εξέθετε κανένα και αν κάτι δεν διορθωνόταν θα το έπαιρνε πάντα πάνω του.
Είχε πάντα την πόρτα του ανοικτή, αλλά και την καρδιά του. Ήξερε να μοιράζεται, από το μικρότερο μέχρι το μεγαλύτερο πράγμα και τον χαρακτήριζε μια αρχοντιά τρόπων και συναισθημάτων. Μια εμπειρία ζωής που προσπαθούσε να μας την μεταφέρει και μια ψυχραιμία αφοπλιστική. Θυμάμαι αν κάποτε του λέγαμε κάτι που του φαινόταν περίεργο ή λάθος μας έλεγε: «Αχ καημένα παιδιά.…..!!!», γιατί παιδιά του μας θεωρούσε όλους. Τίποτε περισσότερο, τίποτε λιγότερο και προσπαθούσε να μας εξηγήσει χωρίς εντάσεις και πάντα με πραότητα το λάθος μας.
Είχα την τιμή και την ευλογία να με διαλέξει δίπλα του την τελευταία του θητεία στο Δήμο. Αυτό ήταν για μένα μια μεγάλη πρόκληση και μια εμπειρία ζωής. Δεύτερο Πανεπιστήμιο θα έλεγα.
Ήταν ο άνθρωπος που είχε πύρινο λόγο, καταπιάνονταν με πάθος σε όλες του τις ενασχολήσεις, ήξερε να ξεχωρίζει και να διαλέγει, ήταν δίκαιος, ήταν ο άνθρωπος που όση λάσπη και αν δέχτηκε δεν την γυρνούσε σε αυτόν που του την έριχνε, αλλά τη αξιοποιούσε για να χτίσει γέφυρες και να χαράξει μονοπάτια συνεργασίας.
Είχε το σεβασμό όλων, ακόμα και των αντιπάλων του και αυτό γιατί πάντα πολιτεύονταν και εκείνος με σεβασμό για τον αντίπαλο.
Δεν υπήρχαν ούτε συμφωνίες κάτω από το χαλί, ούτε υποσχετικές, ούτε δολοπλοκίες.
Πολλές φορές προτιμούσε να δεχθεί πυρά και δέχτηκε, ακόμα και φίλων και συνεργατών για τις επιλογές του, όμως εκείνος ήταν ήσυχος με τη συνείδησή του και με το γενικότερο «περί δικαίου» συναίσθημα που τον διέκρινε και ήταν πιστός στις αρχές του.
Από αυτό τον άνθρωπο πήρα πάρα πολλά πράγματα. Μαθήματα ζωής και κοινωνικής συμπεριφοράς και χαίρομαι που ήταν εκείνος που κατάφερε να αξιοποιήσει κάποιες πτυχές του εαυτού μου, που εγώ δεν τολμούσα να τις δω.
Θα μπορούσα να μιλάω ώρες για το Σίμο. Ο ίδιος βέβαια ήταν σεμνός, δεν είχε αγωνία και άγχος επιβεβαίωσης και ήξερε «που πατούσε». Άρα δεν είχε ανάγκη ούτε από κολακείες, ούτε από αυλικούς, ούτε από πολλά λόγια.
Μου εμπιστεύτηκε απόλυτα, πράγματα που εγώ πίστευα ότι ήταν βαριά για τους ώμους μου, όμως εκείνος μου έλεγε: «μπορείς και θα τα καταφέρεις». Του άρεσαν, όπως έλεγε, όλα αυτά τα «εναλλακτικά» με τα οποία ασχολήθηκα και αν και ήταν ένας άλλος τρόπος πολιτικής συμπεριφοράς, μιας και ήταν άνθρωπος διορατικός και προσαρμοστικός, έβλεπα κάτω από το έξυπνο χαμόγελό του μια επιβράβευση και αυτό ήταν για μένα μια απίστευτη ικανοποίηση και ένα από τα δυνατά συναισθήματα που μοιράστηκα μαζί του.
Ένοιωθε τους υπαλλήλους του Δήμου παιδιά του, ανεξάρτητα από το αν τον είχαν στηρίξει εκλογικά. Μας έλεγε: «Εσείς είστε σημερινοί και αυριανοί, ο Δήμος είναι οι υπάλληλοί του, για αυτό να τους σέβεστε».
Ήταν αξιοπρεπής και προστατευτικός ακόμα και στο δύσκολο διάστημα της αρρώστιας του. Μιλούσε πάντα με αγωνία για τα δημοτικά πράγματα και πάντα είχε την έννοια μας.
Ζήσαμε πολλές συγκινήσεις, χαρές και λύπες μαζί, εκείνο όμως που σφράγισε τη ζωή του και την πορεία του προς το τέλος ήταν το θέμα της Παναγίας. Δεν έφευγε ούτε στιγμή από το μυαλό του. Σε αυτό το θέμα ανάλωνε πολλή από την ενέργειά του. Το γεγονός ότι κάποια πράγματα άλλαξαν λάθρα και μόλις κάποιους μήνες μετά το ξεκίνημα της τελευταίας δημαρχιακής του θητείας, τον συγκλόνισε. Δεν το χωρούσε το μυαλό του και πάντα κάθε συζήτησή μας, από όποιο θέμα και αν ξεκινούσε στο θέμα της Παναγίας θα κατέληγε. Πολλές ήταν οι φορές που τον έβλεπα βυθισμένο στη σκέψη του, κάποιες φορές τολμούσα να τον ρωτήσω, άλλοτε καταλάβαινα από αυτά που έλεγε μετά ότι σκεφτόταν αυτό το θέμα, πάντα όμως ήξερα ότι δεν υπήρχε μέρα ή ώρα που να μην ήταν το μυαλό του εκεί. Θυμάμαι το τελευταίο διάστημα, όταν είχαν λιγοστέψει τα κουράγια και εγώ ρώταγα, ρώταγα ……. ασταμάτητα, κάποιες φορές με έκοβε και έλεγε: «το θέμα της Παναγίας να δείτε». Ήταν αυτό που τον στοίχειωνε και μας το άφησε σαν μια βαριά παρακαταθήκη και χαίρομαι γιατί δικαιώθηκαν οι κόποι και οι θυσίες του.
Σίμο εγώ θέλω να σου πω ένα απέραντο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ για όλα όσα μου πρόσφερες και για όλα όσα έμαθα κοντά σου. Ήσουν και θα είσαι πάντα στις καρδιές όλων μας!!!!

Δεν υπάρχουν σχόλια